Pochodzenie: greckie

Znaczenie: czcigodny, dostojny

Zdrobnienia i skróty: Seba, Sebuś, Sebek, Bastian, Bastek

W życiu kieruje się raczej wzniosłymi ideałami, niż przyziemnymi kalkulacjami. Kierując się szlachetnym idealizmem, potrafi podjąć walkę w każdej sprawie (często liczy się dla niego nie tyle cel i wyniki, ile możliwość wprowadzenia w czyn swych zamiarów). Często w poglądach Sebastiana istnieje pewien "gorący punkt", pewna szczególnie dlań ważna zasada, o która gotowy jest się kłócić i od której za nic nie odstąpi.

Na tle kolegów wyróżnia się zaangażowaniem, pasją i bezinteresownością. Cechują go duża aktywność i chęć działania. Wnika głęboko w istotę rzeczy i lubi przeanalizować każdą sytuację, wszechstronny, krytyczny umysł, garnie się do nauki. Doskonała pamięć syntetyczna, która wszystko notuje i klasyfikuje. Mimo, że chętnie pomaga innym, to nie zawsze bywa obiektywny w ocenie ludzi i zdarzeń. Przy tym jest kulturalny, subtelny i łagodny, czym - mimo silnej osobowości - zjednuje sobie przyjaciół. Potrzebuje zrozumienia i miłości, nawet jeśli sprawia wrażenie nieprzystę-pnego. Miłość i nienawiść długo się w nim rodzą, ale zawsze są trwałe. Jest zazdrosny.

Wcześnie zakłada rodzinę, troszczy się o żonę i dzieci, którym daje wysokie wykształcenie. Sebastian jest tradycyjny, jeżeli chodzi o wychowanie dzieci, bowiem pragnie wszczepić im zmiłowanie do pracy, pobożności i szacunek dla ludzi. Dom prowadzi na wysokim poziomie, stara się by przewyższać pod tym względem rodzinę i sąsiadów. Wszystko, co posiada, to jest z pracy własnych rąk.

Szanuje tradycję i dobre, sprawdzone zasady, ale stawia na nowoczesność, pociąga go to, co nowe i nieznane. Chciałby wcielać w życie odkrywcze programy naukowe, rewolucyjne wynalazki, najświeższe teorie. Widoczny udział żywiołu ognia w tym imieniu sprawia, że chętnie przejmuje inicjatywę, jest ruchliwy i pełen energii, nie poprzestaje na snuciu marzeń, ale stara się je realizować. Dobrze czuje się w drużynie, w organizacji, lubi zdobywać poklask otoczenia i nieraz załamuje się, gdy go zabraknie. I jedno jest pewne: trudno go zastraszyć, ulega jedynie łagodnej perswazji.

Najlepiej definiują Sebastiana słowa, które Romain Rolland włożył w usta swego bohatera, Jana-Krzysztofa, który umierając szepnął: "Kiedyś wrócę, by znów walczyć".

był oficerem gwardii cesarskiej. W czasie prześladowań chrześcijan, Dioklecjan kazał żołnierzom przywiązać go na środku pola i zabić strzałami z łuków. Sądząc, że śmierć jest już nieunikniona, pozostawiono go jego losowi. Na pół umarłego odnalazła go pewna niewiasta imieniem Irena i zaopiekowała się nim. Kiedy Sebastian odzyskał zdrowie i siły, ponownie udał się do cesarza, wyrzucając mu krzywdę i niesprawiedliwość wobec chrześcijan.

Wówczas cesarz kazał go zabić pałkami. Było to najprawdopodobniej w 288 roku. Ciało męczennika wrzucone do Cloaca Maxima (kanału) odnalazła i pochowała w rzymskich katakumbach przy via Appia, pobożna rzymianka Lucyna.

Sebastian należał przez stulecia do najbardziej znanych świętych. Poświęcono mu liczne i wspaniale dzieła. Jego męczeństwo natchnęło wielu artystów - malarzy, rzeźbiarzy, pisarzy i muzyków.